Odbitki przez internet, wywoływanie zdjęć - Fotocyfra.net

Nowa wersja oprogramowania – 1.110

Do odwołania obowiązują promocyjne ceny na wydruki w większym formacie – 30×40 cm, 40×60 cm, 60×70 cm, 60×90 cm

U BIAŁYCH TAJÓW

U BIAŁYCH TAJÓW

Po noclegu nad  jeziorem w Dien Bien ruszyliśmy na południowy-wschód wzdłuż Czarnej Rzeki. Pierwsze złapane auto zawiozło nas na targ do małej miejscowości B-To. Zalała nas tu fala uśmiechów, uścisków dłoni i serdeczności. Większość mieszkańców tych terenów stanowią mniejszości etniczne, przede wszystkim Biali Tajowie. Nie mogliśmy się napatrzeć na pomponiaste nakrycia głów kobiet, a one odwdzięczały się nam równie intensywnymi spojrzeniami. Zaglądały nam do plecaków, uśmiechały się, pozowały do zdjęć i koniecznie chciały obejrzeć je na ekranie. Zagadywały w swoim języku. Dziadziuś podszedł i dał nam w dłoń parę zielonych śliwek. Straszni mili ludzie. Turyści rzadko zaglądają o tej część Wietnamu, więc byliśmy dla nich ciekawym kąskiem. W knajpce koło targu zjedliśmy tradycyjną zupę Phở i pomachaliśmy na do widzenia. Tego dnia udało nam się jeszcze dojechać górską drogą do Son La. Mijaliśmy wioski pełne zwierząt: kurczaków, świń, bawołów, kóz. Dziadkowie przed domami palili tradycyjne, długie drewniane fajki, popijali zieloną herbatę z małych filiżanek. Kiedy już znaleźliśmy się w miasteczku stwierdziliśmy, że po wielu dniach marszu i noclegów pod namiotem konieczny jest prysznic, suszenie namiotu i pranie ręczne. Znaleźliśmy w miarę tani pokój i od razu zabraliśmy się za zmywanie z siebie warstwy laotańskiego błota. Rano wyglądamy za okno… pada. Zebraliśmy jeszcze wilgotne rzeczy ze sznurka wiszącego nad łóżkiem i wyszliśmy na drogę. Pogoda nie sprzyjała autostopowi, więc schowaliśmy się pod daszkiem małej knajpki. Za ladą siedziała młoda kobieta, a między stolikami harcowało trzech urwisów. Emilia dołączyła do nich i razem poskakali w  gumę. Jesteśmy na drugim końcu świata a zasady i “choreografia” są dokładnie te same W międzyczasie ich mama przygotowała nam pycha śniadanie: ryż z mięsem i warzywami i omlety. A na deser kupiliśmy kiść bananów od staruszki, która też schowała się przed deszczem. Śmiała się cały czas, prezentując sznur czarnych jak smoła zębów. To kobieta z plemienia Lu. Farbują je dymem ze spalania kawałków drzew Met i Xuyen. Twierdzą, że tak jest piękniej . My zostajemy przy bieli. Ciekawy ten Wietnam.

NOMADZI

SRI PADA

Sri Pada

Sri Pada to lankijska nazwa Góry Adama (Adam`s Peak) o wysokości 2243m n.p.m. Szczyt jest najbardziej znaną i obleganą górą na całym Cejlonie, zarówno przez turystów jak i pielgrzymów. Aby się do niego dostać, należy pojechać prawie w sam środek wyspy, gdzie większość mieszkańców stanowią Tamilowie, zatrudnieni na plantacjach herbaty. Wszyscy razem i każdy z nich z osobna są podejrzani o współpracę z Tamilskimi Tygrysami (LTTE), toteż pod pretekstem ochrony wojsko rozmieściło swoje posterunki na dosłownie każdej drodze, co kilkanaście kilometrów. Przy każdym posterunku trzeba wyjść z autobusu, pokazać dokumenty i zawartość bagażu. My zazwyczaj udawaliśmy, że nie wiemy o co chodzi, więc żołnierze zostawiali nas w spokoju. Udało nam się w końcu dojechać krętą szosą do Dalhousie, małego miasteczka położonego pod świętą górą. Za 600 rupii (15zł) wynajęliśmy pokoik w przytulnym Green Guest House i przygotowaliśmy się na nocne wejście na szczyt. Pobudka o 2 w nocy, wymarsz o 2:30. Ciekawostką jest to, iż cała trasa od podnóża na sam szczyt, jest oświetlona latarniami. Dodatkowo wzdłuż niej ciągną się dziesiątki straganów, kramów, restauracji i innych tego typu „atrakcji”. Szlak jest dość stromy, zwłaszcza ostatni odcinek, ale aż do samej góry poprowadzone są schody. Pomagają w górę, ale mocno dokuczają kolanom przy zejściu. Dziwnie się czujemy bo po raz pierwszy w życiu wchodzimy w ten sposób na dwutysięczną górę – w środku nocy, po schodach i przy blasku latarni. Na szczycie, trzeszcząc zębami z zimna, czekała spora gromada ludzi – Lankijczyków, Tamilów i turystów z zagranicy. Po co ci wszyscy ludzie wchodzą na szczyt nocą? Raz, że w dzień jest piekielnie gorąco, dwa, że o wschodzie słońca odprawiana jest pudża czyli buddyjska uroczystość. Tuż przed pierwszym promieniem zaczęły grać bębny, mnisi odśpiewali rytualne pieśni i poprowadzili procesję dookoła świątyni, w której podobno znajduje się odcisk stóp Adama, Buddy lub Sziwy (w zależności w co kto wierzy). Do rytmu muzyki pojawiło się czerwone Słońca i automatycznie, po drugiej stronie, na zalane chmurami wzgórza i wsie padł idealnie trójkątny cień góry, utrzymujący się przez kilka minut, jakby zawieszony w powietrzu. Od razu zrobiło się cieplej i w asyście zachwyconych pielgrzymów zeszliśmy z jednego z najwyższych szczytów Sri Lanki (na najwyższy Pidurutalagala nie można wejść, bo zajmuje go wojsko… ale tu chyba to nikogo nie dziwi).

NOMADZI

Nowa wersja oprogramowania – 1.109

Zmiana w tej wersji dotyczy ceny wysyłki zamówionych odbitek 10×15.  W przypadku zamówienia obejmującego jedynie odbitki w rozmiarze 10×15 w ilości do 250 szt, koszt wysyłki wyniesie 8zł.

Nowa wersja oprogramowania 1.108

Dostępna jest już nowa wersja oprogramowania do wysyłania zdjęć. W przypadku starszej wersji mogą występować problemy z przesłaniem zdjęć.
W takiej sytuacji prosimy:

1. przerwać przesyłanie zdjęć
2. uruchomić program ponownie i zgodzić się na aktualizację oprogramowania
3. po ponownym zainstalowaniu i uruchomieniu prosimy zgodzić się na kontynuowanie wysyłki.

NAD JEZIOREM VAN

Nad jeziorem Van

Jedziemy białą ciężarówką z kurdyjskim kierowcą, który z taśmy puszcza muzykę, a sam podśpiewuje pod nosem narodowe pieśni. Droga pnie się pomiędzy górami, aż do przełęczy wzniesionej na 2200 m npm. To najwyższy punk na trasie z Bitlis do miasta Van. Powoli tracimy wysokość, ale jeszcze we wstecznym lusterku możemy podziwiać majestatyczne szczyty gór Kurdystanu. Pod wieczór wysiadamy nad brzegiem jeziora Van, które jest największym jeziorem w Turcji. Jest ono ze wszystkich stron otoczone wysokimi górami, a sama woda jest lekko słona. Nasz namiot rozbijamy na małym wzniesieniu z widokiem na jezioro i wyspę Akdamar, na której znajdują się ruiny ormiańskiego kościółka z X w. Tu wiosna dopiero dociera, łąki goszczą pierwsze kwiatki. Gdy szykowaliśmy się do snu z pobliskiej wioski przeszedł młody pasterz ze swoim stadem owiec. Chwilę z nim porozmawialiśmy, ale z naszym łamanym tureckim niewiele mogliśmy zrozumieć. Mehmet, bo tak miał na imię, po jakimś czasie poszedł do wsi, ale wrócił po zmroku z wielką niespodzianką: pięć litrów świeżego jogurtu, ser oraz chleb. To się nazywa gościnność! Pałaszujemy ze smakiem świeże produkty i z pełnymi brzuchami zasypiamy spoglądając w niebo po brzegi wypełnione gwiazdami. Rankiem budzi nas beczenie owiec. To Mehmet przyszedł nas pozdrowić muzułmańskim „salam”, na które odpowiadamy „pokój i Tobie”. Pakujemy się i jedziemy dalej w nieznane…

NOMADZI

Radomierzyce

Mokry maj. Zmoknięci jak szczury zjeżdżamy do równie zmokniętego Mysłowa. Dość obojętnie przejeżdżamy obok zanurzonego w szarości pałacu, ale pod kościółek pw. św. Jana Chrzciciela już zaglądamy. Jest dziś bardzo buro, szaro i szaro-buro – na zmianę – i wcale nie wiosennie. O wiośnie przypominają tylko obwisłe pierwiosnki, które jakby tu nie pasowały. Wyglądają jakby brały na siebie całą winę za ponurość świata. Znowu nasila się deszcz. Chyba nie ma sensu czyścić rowerów z błota, zaraz i tak dostanie im się na nowo.

Na bitej drodze do Radzimowic zapominamy nieco o deszczu, bo umysł zajął nam ostry podjazd wysiłkowy. Przewyższenie około 500 m. Po dość uff-nym ataku na nachylenie drogi z radością witamy widok położonej tu wysoko wioski, dawnego (kto by pomyślał) miasta górniczego, zaznaczonej masztem z flagą. Już na wjeździe rzuca się w oczy nieodpowiadające standardom sudeckiej wsi zadbanie. Zaledwie kilka domów skupionych wokół centralnego placyku ze studnią. Przy niej postanawiamy skorzystać przerwy w deszczu i nagotować kawy.

Gotujemy wodę, gdy nagle wszystko się odmienia. Pogoda wokól nas, a nastrój w środku nas. Radzimowice odsłoniły swe widokowe walory w jednej chwili, a my wobec tego w jednej chwili zaczynamy czuć się raźniej. Jeszcze nie potrafimy nazwać tego uczucia, ale jakoś otula nas urok tego miejsca, tchnienie czystej gościnności oraz magia prostoty i dobra. Pojawia się przedstawiciel tutejszej społeczności – Wiktor, który jak kilku innych przybył tu z miasta i zakochał się w surowym odludziu. Zagaduje, opowiada, pokazuje nam dom dla turystów, którego nie widać z drogi, bo tak sprytnie wkomponowany jest w zieleń. Dowiedziawszy się skąd i dokąd jedziemy proponuje nam darmowy nocleg w budce – kiosku na placu budowy. Dla nas to idealne rozwiązanie. Możemy teraz zostawić ciężkie sakwy i na lekko ruszyć dalej nie martwiąc się o wolną ambonę w lesie. Merdaniem ogona na nasze zakwaterowanie zezwala też drugi z gospodarzy – przyjacielski pies Bruno.

Po słonecznie pysznej przejażdżce spędzamy w Radzimowicach wieczór, noc i poranek, czyli wszystkie najbardziej mistyczne pory doby. Dzisiaj wieś odradza się z zapomnienia, ale kiedyś posiadała status wolnego miasta górniczego, a nawet własny herb. Wydobywano tu wiele z bogactw ziemi – złoto, srebro, miedź, arsen. Dzis Radzimowice tętnią innym życiem- własnym i niebanalnym. Studnia pośrodku dawnego rynku ma zachęcać turystów wędrujących z Wojcieszowa, Mysłowa lub Lipy do zatrzymania się choć na chwilę. Są też solidne ławy oraz tablica informacyjna z hsitorią osady. O wszystko dbają sami mieszkańcy poświęceni w pełni swojej sielskiej krainie, na czele z sołtysem – Wiktorem Urbańczykiem. Wokół panuje też nastrój nieco tajemniczy, który tworzą chociażby symbole i znakiruniczne rodem ze Skandynawii.

To nie koniec oczarowań. Rankiem, po przebudzeniu uraczeni jesteśmy jeszcze jednym przejawem tutejszej gościnności. Wczoraj ten prezent był zamaskowany kotarą chmur, ale dziś, na pożegnanie odsłania się w całej okazałości – widok na rozpięte tuż za Osełką Karkonosze, jakby lukrem obsypane niby tort grzbietowy. Wpatrzeni jak zaczarowani żegnamy się z Wiktorem nabierając wody z dobrej studni na dalszy ciąg wyprawy.

Czarny Bocian

czarnybocian@vp.pl

Duże i małe miasta

Łatwo zgubić  się w dużym mieście. Jeszcze łatwiej, gdy jest to duże znane miasto. Warto pojechać do Krakowa, przejść się Królewskim Traktem, zadrzeć głowę kilka razy ku gotyckim strzelistościom, nie oprzeć się urokowi krużganków na Wawelu. Warto też zgubić się w anonimowym tłumie. Raz na jakiś czas taka terapia wtopienia się w pędzący tłum nie zaszkodzi. Ja jednak jakoś wolę mniejsze rozmiary. W Krakowie, Wrocławiu czy Gdańsku gubię się zbyt często, jak w zbyt luźnych spodniach.  Te miasta są jak luksusowe szarawary, toniesz w nich płacąc słono za przyjemność utonięcia. A przecież tak blisko z nich do miasteczek równie urokliwych, a pozbawionych przytłaczającej masy ludzkiego animuszu, wyzbytych niebezpieczeństwa otarcia się o pierwszego lepszego imbecyla, schowanych w zapomnieniu jakby w zakurzonym kącie, często zaniedbanych, ale o wiele bardziej autentycznych i traktujących przybysza jako kogoś wyjątkowego. Gdy zgubisz się w małym miasteczku zaraz odnajdą cię oczy tubylców, ciekawskie wszystkiego, co spoza podwórka. W zaułkach prowadzących do uśpionego rynku nie miniesz się z grupą wrzeszczących kolonistów, a jeśli się potkniesz, to o prawdziwie stary, pamiętający kilka stuleci bruk. Łatwo zgubić się w wielkim Krakowie, ale o wiele przyjemniej odnaleźć się w Lanckoronie.   Pojedźmy do Kazimierza – podobno tam zachód ze wschodem się zderza, a dni płyną smugą łagodną.

Pojedźmy do Lanckorony – słyszałem,  że z głów schodzą korony, tak jak chciałem   Pojedźmy do Gniewu czasem – no, nie wiem… Tam złość schowana za pasem, wraz z gniewem

Pojedźmy do Dorohuska – dlaczego?  Tam zionie ostatnia pustka i strach nie lęka się niczego   Pojedźmy do Bogatyni – może wtedy porachujemy się z tymi co od przypadku i biedy

Pojedźmy do Pińczowa – no właśnie  - można tam zacząć od nowa to co gaśnie Pojedźmy do Krasiczyna – adrenalina?  Nie z tego Krasiczyn słynie – czas tam płynie

Pojedźmy do Zwierzyńca – nic dziwnego.  Tam rośnie czas na dziedzińcach z  klocków lego   Pojedźmy na koniec kraju tego, co państwem nie potrafi być.

Może tam nas nie znajdą, może tam można żyć .

Czarny Bocian

Wojna na kolory

W zielonym lesie trwa wojna na kolory

Między bukiem a świerkiem toczą się spory

Spory kawał przestrzeni pod zielenią skrytej

To poligon utarczki, cel broni nabitej

Kto tu  z kim tak się zmaga, kto tu guza szuka

Mało komu, że dzięcioł głośno w korę stuka

Komu zieleń nie starcza, więc domaga się zmiany

Na co świsty pocisków i prochu smród znany

Błękit z nieba jak lawa, z boku żar rozwścieczony

Czerwień z purpurą – sojusz na czas określony

Gdzieś z prawego zanadrza brąz zmieszany z żółcią

A róż ostry od tyłu pnia wielkiego pół ściął

O co walczą kolory w lesie o tej porze?

Przecież noc już zapada, żaden usnąć nie może?

Ciężkim jaskrawym orężem na się uderzają

A może tylko się bawią, może w paintball grają?

Czas sobie dobry wybrały, między nocą a dnieniem

Bo w tym czasie zieleń jeszcze słodko drzemie

Biją się o jej wpływy w nadchodzący dzień

Czarny Bocian

Nowy punkt odbioru odbitek

Nawiązaliśmy współpracę ze sklepem “Świat Kwiatów i Upominków” w Wałbrzychu – CH Auchan.. Od dzisiaj (25.09.2009) istnieje możliwość odbioru zamówionych odbitek w tym sklepie.

Opłata za odbiór: 5 zł – płatna na miejscu.